ASYSTENT OPIEKI
PLPęcherz nadreaktywny (OAB)
Nagłe parcia, które trudno zignorować, nawet gdy pęcherz nie jest pełny.
Pęcherz nadreaktywny pojawia się, gdy mięsień pęcherza kurczy się samoistnie. Można go kontrolować w każdym wieku i nie stanowi on nieuniknionej części procesu starzenia się.
Objawy: nagłe parcie (nagła potrzeba), częstomocz (ponad siedem razy na dobę) oraz budzenie się w nocy w celu oddania moczu. Ukryte czynniki mogą podtrzymywać ten stan: zagęszczony mocz z powodu niedostatecznego nawodnienia, utajone zakażenie dróg moczowych, niezdiagnozowana cukrzyca lub schorzenie neurologiczne.
Więcej informacji
Ta szczegółowa karta jest wyświetlana w języku angielskim na czas przygotowywania tłumaczenia.
Pęcherz, który kurczy się zbyt wcześnie: nagłe, częste parcia, niekiedy wycieki.
Definicja
Pęcherz nadreaktywny objawia się nagłym, silnym parciem na mocz, często występującym w dzień i w nocy, z wyciekami lub bez. Mięsień pęcherza kurczy się, zanim pęcherz zostanie w pełni napełniony.
Przyczyny
Przyczyny są wielorakie: schorzenia neurologiczne, starzenie się mięśnia pęcherza, przeszkoda podpęcherzowa (prostata) lub brak uchwytnej przyczyny. Kofeina, alkohol i zaparcia często nasilają objawy.
Diagnoza
- Trzydniowy dzienniczek mikcji.
- Badanie moczu w celu wykluczenia infekcji.
- Badanie USG z oceną zalegania moczu po mikcji; badanie urodynamiczne w razie potrzeby.
Metody leczenia
Pierwszy krok: trening pęcherza, fizjoterapia mięśni dna miednicy i dostosowanie ilości przyjmowanych płynów. Następnie, w razie potrzeby, leki wyciszające pęcherz. W postaciach opornych na leczenie – wstrzyknięcia toksyny botulinowej lub neuromodulacja. Każdy krok jest konsultowany z lekarzem.
Przy pęcherzu nadreaktywnym wycieki z parcia mogą jednorazowo opróżnić znaczną część pęcherza. Chłonna bielizna Flexi Plus lub Maxi szybko wchłania tę ilość płynu i neutralizuje nieprzyjemny zapach, pozostając niewidoczną pod zwykłym ubraniem.
Treści edukacyjne przygotowane dla rodzin i opiekunów. Nie zastępują one konsultacji lekarskiej: diagnozę stawia i leczenie dobiera lekarz, pielęgniarka urologiczna lub fizjoterapeuta.